I can’t live with or without you.<\/p>\n
Bezszelestnie podszed\u0142 do okna. Na zewn\u0105trz rozci\u0105ga\u0142a si\u0119 nieprzenikniona noc. Tylko kilka latarni roz\u015bwietla\u0142o ponur\u0105 czer\u0144. Ponur\u0105 dla Nich. Otworzy\u0142 drzwi i wyszed\u0142 na balkon. Zimny wiatr owia\u0142 go, ale nie czu\u0142 zimna. Prawd\u0119 m\u00f3wi\u0105c by\u0142 niewra\u017cliwy na wi\u0119kszo\u015b\u0107 bod\u017ac\u00f3w zewn\u0119trznych. Stan\u0105\u0142 na barierce i wci\u0105gn\u0105\u0142 g\u0142\u0119boko powietrze.
\nW g\u0142owie brzmia\u0142y mu s\u0142owa jak\u017ce pasuj\u0105ce do obecnej sytuacji.
\nI can’t live with or without you …
\nJeste\u015b tak potrzebna, a jednocze\u015bnie mo\u017cesz zabi\u0107. Ironia losu.
\nLekko si\u0119 odbi\u0142 i pozwoli\u0142 si\u0119 ponie\u015b\u0107 wiatrowi. Latanie zosta\u0142o mu ju\u017c jedn\u0105 z bardzo niewielu przyjemno\u015bci na tym \u015bwiecie. Ale jest to tak wielka przyjemno\u015b\u0107, \u017ce na chwil\u0119 cho\u0107 mo\u017cna zapomnie\u0107 o innym … stanie. Ale jeszcze chwila. Tym razem nie pozwoli\u0142 si\u0119 nie\u015b\u0107 przypadkowym podmuchom, tym razem wiatr nie wybierze. Mia\u0142 do niego zaufanie, racja, zawarli swoisty pakt. Czasami pozwala\u0142 mu wskaza\u0107 \u0179r\u00f3d\u0142o, on w zamian dostawa\u0142 kilka kropli. Bo reszta by\u0142a tylko jego. Ale nie tym razem; teraz cel jest jasny.
\nGwa\u0142towny podmuch wyrwa\u0142 go z rozmy\u015bla\u0144. Spojrza\u0142 w d\u00f3\u0142. Jaki\u015b du\u017cy dom pogr\u0105\u017cony w ciemno\u015bciach. No tak, to ten dom.
\nDzi\u0119ki – powiedzia\u0142 w ciemno\u015b\u0107 u\u015bmiechaj\u0105c si\u0119 – a jednak pomog\u0142e\u015b.
\nCzas sko\u0144czy\u0107 to, co zosta\u0142o rozpocz\u0119te wieki temu. Opad\u0142 na taras i podszed\u0142 do uchylonych drzwi. W gor\u0105cym podmuchu wiatru firanka wygi\u0119\u0142a si\u0119 na zewn\u0105trz. Tak bracie, to tu – pomy\u015bla\u0142.
\nNachyli\u0142 si\u0119 nad Nim spogl\u0105daj\u0105c na jego twarz o\u015bwietlon\u0105 mlecznym blaskiem ksi\u0119\u017cyca. Tak wiele si\u0119 nie zmieni\u0142 – przelecia\u0142a mu my\u015bl przez g\u0142ow\u0119.
\nDotkn\u0105\u0142 d\u0142oni\u0105 jego szyi. Czu\u0142 pulsuj\u0105ce \u017cycie pod palcami. Jeszcze.Cho\u0107 sk\u00f3ra by\u0142a zimna, czu\u0142 jak parzy mu palce. Taka ma\u0142a niedoskona\u0142o\u015b\u0107.Ch\u0142odny dotyk metalu uspokaja\u0142, blask ksi\u0119\u017cyca odbija\u0142 si\u0119 w srebrzystej klindze. Uj\u0105\u0142 mocno r\u0119koje\u015b\u0107 obiema d\u0142o\u0144mi i wzni\u00f3s\u0142 nad g\u0142ow\u0119.
\nWybacz – pomy\u015bla\u0142 – nie bierz tego osobi\u015bcie.
\n\u015awist powietrza zla\u0142 si\u0119 w jedno z j\u0119kiem zderzaj\u0105cych si\u0119 mieczy. Sparowa\u0142!!
\nGeralt uchyli\u0142 lekko powieki i spojrza\u0142 najpierw na skrzy\u017cowane ostrza tu\u017c nad sob\u0105 a potem na stoj\u0105ca obok posta\u0107.
\n– Wi\u0119c to jednak prawda – powiedzia\u0142 zimnym g\u0142osem – Regis we w\u0142asnej osobie. Kiedy\u015b uratowa\u0142e\u015b mi \u017cycie a teraz pr\u00f3bujesz mnie zabi\u0107?
\nRegis zwolni\u0142 nacisk i zrobi\u0142 dwa kroki do ty\u0142u. Jego oczy \u015bwieci\u0142y czerwonym blaskiem.- Witaj wied\u017aminie – odrzek\u0142 r\u00f3wnie zimno – Cho\u0107 sytuacja jest do\u015b\u0107 niezr\u0119czna mi\u0142o Ci\u0119 widzie\u0107.
\n– Przesta\u0144 pieprzy\u0107 – Geralt opu\u015bci\u0142 nogi na pod\u0142og\u0119 i wsta\u0142. Sw\u00f3j miecz ca\u0142y czas trzyma\u0142 wyci\u0105gni\u0119ty w stron\u0119 wampira – Z pocz\u0105tku nie chcia\u0142em wierzy\u0107, \u017ce to Ty. Wydawa\u0142o mi si\u0119 nieprawdopodobnym, \u017ce Regis podda\u0142 si\u0119 swojej naturze. A jednak… Jednak to prawda. Natura zwyci\u0119\u017cy\u0142a.
\n– Nic Ci do mojej natury wied\u017aminie – to moje \u017cycie i ja decyduj\u0119…
\nSkrzypn\u0119\u0142y drzwi.
\nObaj spojrzeli w bok.
\n– Milwa! – j\u0119kn\u0105\u0142 Regis.
\n– Witaj Regis – Milwa przest\u0105pi\u0142a pr\u00f3g i zatrzyma\u0142a si\u0119. Przez nocn\u0105 koszul\u0119 prze\u015bwieca\u0142o nagie cia\u0142o.
\n– \u0141adnie wygl\u0105dasz – Wampirowi mocniej zal\u015bni\u0142y oczy – Geralt, co ona tu robi!?
\n– Jest tu po prostu.
\n– My\u015blisz, \u017ce to mnie powstrzyma? – wampir spojrza\u0142 najpierw na wied\u017amina a potem na Milwe i u\u015bmiechn\u0105\u0142 si\u0119. Pe\u0142nym u\u015bmiechem.
\n– Oszcz\u0119d\u017a sobie tych teatralnych gest\u00f3w Regis – przyby\u0142e\u015b tu w jednym celu. Ale tym razem Ci si\u0119 nie uda. To b\u0119dzie tw\u00f3j koniec.
\n– Geralt, to sprawa mi\u0119dzy nami, powiedz jej niech idzie. Je\u015bli chce \u017cy\u0107.
\n– Ona chce \u017cy\u0107 – rozleg\u0142o si\u0119 z ty\u0142u – ale Ty masz chyba do\u015b\u0107 tego \u015bwiata.
\nRegis wolniutko obr\u00f3ci\u0142 g\u0142ow\u0119 do ty\u0142u i spojrza\u0142 w drzwi balkonowe.
\n– Jas… urwa\u0142 nagle widz\u0105c co trzyma poeta w r\u0119kach.
\n– \u0141adniutka zabaweczka – Jaskier poklepa\u0142 czule karabin – moje nowe natchnienie.
\n– My\u015blisz, \u017ce to mnie powstrzyma?
\nPoeta pochyli\u0142 g\u0142ow\u0119 lekko na bok.
\n– Za\u0142o\u017cymy si\u0119? – powiedzia\u0142 i nacisn\u0105\u0142 spust. Przeciwleg\u0142a \u015bciana momentalnie pokry\u0142a si\u0119 krwi\u0105. Na swoje nieszcz\u0119\u015bcie Geralt sta\u0142 na linii strza\u0142u, a Jaskier nie przewidzia\u0142, \u017ce wampir mo\u017ce po prostu znikn\u0105\u0107.
\n– Geralt! – wrzasn\u0119\u0142a Milwa.
\n– On znikn\u0105\u0142 – j\u0119kn\u0105\u0142 poeta – a ja… zastrzeli\u0142em…
\n– Nie znikn\u0105\u0142 – dolecia\u0142 go szept z lewej.
\nPoeta pr\u00f3bowa\u0142 si\u0119 obr\u00f3ci\u0107, by\u0142 jednak za wolny. Wampir zmaterializowa\u0142 si\u0119 tu\u017c obok i z szerokiego zamachu uderzy\u0142 mieczem. Chrupn\u0105\u0142 kr\u0119gos\u0142up i fontanna krwi polecia\u0142a na kilka metr\u00f3w w g\u00f3r\u0119. Pozbawione g\u0142owy cia\u0142o zwali\u0142o si\u0119 ci\u0119\u017cko na pod\u0142og\u0119. Regis przest\u0105pi\u0142 drgaj\u0105cego jeszcze trupa i wszed\u0142 do pokoju. Chwil\u0119 popatrzy\u0142 na to, co zosta\u0142o z Geralta. A potem spojrza\u0142 na poblad\u0142\u0105 Milw\u0119, kt\u00f3ra pod jego spojrzeniem pr\u00f3bowa\u0142a bezskutecznie wtopi\u0107 si\u0119 w \u015bcian\u0119.
\n– Boisz si\u0119, tak? Tak… Ju\u017c za p\u00f3\u017ano… mia\u0142a\u015b szans\u0119 kilka chwil temu.
\nPodszed\u0142 wolno, a\u017c jego miecz opar\u0142 si\u0119 o krta\u0144 Milwy.
\n– Regis – nie zabijaj…
\n– A kto m\u00f3wi o zabijaniu?
\nPowolnym ruchem opu\u015bci\u0142 miecz, a\u017c jego czubek zatrzyma\u0142 si\u0119 przy sercu dziewczyny.- Wiesz, zawsze by\u0142em ciekaw jak smakujesz?<\/p>\n